أنا والحب وصديقتي بقلم فاطمة هشام

ادم*ضحك بسخرية*:هند خاينة ؟انتى بجد طلعتى مبتفهميش يا هانم هند عاشت معايا السنين دى كلها وهى محافظة على شرفها وصايناه وكانت كل يوم بتكبر فى نظرى اكتر واكتر واتأكدت ان اختيارى ليكى كان غلط انا اتقدمت لهند امبارح ورفضت عارفة رفضت ليه عشان متبقاش خاينة هند مش خاينة يارنا انتى الخاينة

رنا:انت اكيد بتكدب اكيد

ادم:والله تصدقى متصدقيش انتى حرة بس انا مش هقولك غير حاجة واحدة انتى طالق بالتلاتة

*ويسيبها ويخرج وقبل ما يخرج من الباب*

رنا:طلقتنى يا ادم والله ما هتشوف ابنك تانى ’بينى وبينك المحكمة

ادم:مستحيل المحكمة تحكملك عشان انتى مش امه ولا عمرك هتبقى امه هند هى ال امه وابننا انا وهند هيرجع لينا ولحضننا

*ويمشى ادم ويروح شقة مامت هند ويفضل يخبط وهند تقوم وتفتحلوه*

هند*بتعيط*:ادم

ادم*يخدها فى حضنه*:اهدى يا هند انا عرفت هى ليه عملت كدا

هند:ليه

ادم:شافتنا واحنا نايمين الصبح جمب بعض وفهمت غلط

هند:معقولة فى واحدة بالشر ده

ادم:انا طلقتها وهنتجوز انا وانتى يا هند ومش هترفضى انا غلطت يوم ما فكرت ان اتجوزها انا اتجوزتها عشان خاطر اهلى كنت خايف لو اخترتك يرفضه ويبعدونى عنك بالقوه عشان كدا ملقتش قدامى غير صاحبتك قولت اتجوزها وانا عارف انك انتيمتها وعمرك ما هتسبيها ابدا وهتفضلى ديما جمبى ومعايا حتى لو مش ملكى وهستنى السنين لحد ما تبقى ملكى وادينى اهو استنيت وفعلا جه اليوم ال لزما نكون فيه لبعض تتجوزينى يا هند

هند:موافقة يا ادم

*وتعيط هند وادم يا خدها فى حضنه *

هند:مهند يا ادم رنا قالت مش هتوريهولى تانى

ادم:متقلقيش مهند هيرجع وهيعيش معانا ومع اخواته ال هجبهم منك وهيكبر وسطينا وهنشوفه وهو عريس وهيتجوز ونشوف ولاده ونفرح بيهم كمان

*وشوية ويسمعه الجرس ووخبط على الباب ويفتح ادم وتطلع رنا*

ادم:انتى ايه ال جابك هنا

رنا:ادم انت بعد ما مشيت دخلت اشوف مهند فى اوضته ملقتهوش دورت عليه فى الشقة كلها مش لقيته

هند*تسمع كدا تجرى*:انتى بتقولى ايه انتى اكيد عملتى فى الولد حاجة

رنا:لا والله يعنى هعمل فى ايه

هند*بتعيط*:انتى معندكيش قلب وممكن تكونى عملتيلوه حاجة

ادم*ياخد هند فى حضنه ورنا تبص وتشوف قد ايه ادم بيحب هند عشان عمره ما عمل كدا مع رنا*:اهدى يا حبيبتى ان شاء الله هنلقيه حتى لو دفعت كل الفلوس المعايا